چند روز قبل خبر خود سوزی دست فروشی خوزستانی در فضای مجازی پخش شد. یونس عساکره ، فردی که خودش را آتش زد. بعد از اینکه حالش وخیم شد به تهران منتقل شد و در نهایت فوت کرد!
درصد بالایی از ایرانی ها حتی اسمش را هم نشنیدند و یا حتی نمی دانند چنین اتفاقی رخ داده است. آنهایی هم که شنیدند اکثرا بی تفاوت از کنار این خبر گذشتند. فقط درصد کمی از ایرانی ها به این خبر پرداختند، آن را بازنشر دادند و تا پیش از مرگش پیگری حال او بودند و پس از فوت او نیز از اینکه جامعه ی ایرانی تا این حد نسبت به این مسائل بی تفاوت شده ، متعجب شدند.
این دقیقا مطلبی هست که باید به آن پرداخت.
چرا ما تا این حد بی تفاوت شده ایم؟!
نه فقط در قبال مرگ و حوادث دلخراش، بلکه در برابر همه چیز بی تفاوت شده ایم. بطور مثال در برابر گرانی ها؛ تا زمانی که دست خودمان به دهانمان برسد و هنوز توان خرید داشته باشیم برایمان مهم نیست که در کشور و دیگر هموطنان ما چه می گذرد.
این بی تفاوتی در همه ی امور زندگی ما ریشه دوانده و بسیار خطرناک است. اینکه در برابر مسائل سیاسی، اقتصادی ، حوادث ، اجتماعی و ... بی تفاوتیم اصلا خوب نیست.
این چیزی است که نظام دیکتاتوری جمهوری اسلامی دقیقا به دنبال آن است. یعنی جامعه در برابر همه چیز بی تفاوت باشد مگر آنکه نظام بخواهد حرکتی صورت پذیرد. ما مردم ایران یاد گرفته ایم در برابر همه چیز سکوت اجتماعی کنیم و فقط اگر حکومت بخواهد حرکتی صورت پذیرد، با قلقلک دادن احساسات اجتماعی، عده ای را در برابر موضوعی خاص به حرکت وا میدارد.
متاسفانه در مورد این موضوع خاص و حوادث دلخراش دیگر هم اینچنین است. اینقدر در این سالها اعدام های دسته جمعی و مخفیانه و ... دیده ایم و شنیده ایم که دیگر برایمان عادی شده !!!
باید ریشه ی این بی تفاوتی ها را بخشکانیم. باید یادبگیریم یک هوطن در هر گوشه ای از ایران که باشد ، هم خون ماست. مشکلات او مشکل کل کشور است. والا کشور همینطور توسط سپاه و آخوندها و دیکتاتورش غارت می شود و مردم هر چه بیشتر به اعماق بدبختی از هر نظر سقوط خواهند کرد.
